Hij trok dinsdagochtend alle warme sportkleding uit de kast. Lekker weer trainen op de Belterwiede, bijna in zijn achtertuin.  Bij Arjan Smit gaat de adrenaline plots stromen nu het NK marathon op natuurijs voor de deur staat. “Zaterdag reden we in Amsterdam, toen heb ik bij de jongens weinig natuurijskoorts bespeurd. Een paar weken geleden hebben we natuurlijk al een paar marathons gehad, misschien was het nu een beetje weggezakt. Dus ik was een beetje verrast, maar ik voel het nu borrelen. Ik zei het net nog tegen mij vrouw: ik heb nog niet zoveel motivatie gevoeld als nu. Dat is al een heel belangrijk aspect voor de wedstrijd.”

Niet dat de Nijevener zich zo sterk voelt dat hij voor de prijzen mee zal doen. Als skeeleraar reeg hij jarenlang de prijzen aaneen, als marathonschaatser was zijn nationale titel in 2006 zijn grootste succes. Dat was op kunstijs.

“Ik ben geen specialist op natuurijs en heb ook nog geen superseizoen tot nu toe. Een wedstrijd over honderd kilometer kan ik wel aan, maar je moet je dag hebben donderdag.”

Voor mijn dochter van twee lijkt het de normaalste zaak van de wereld. Sinds
haar geboorte in januari 2008 heeft ze alleen maar koude en sneeuwrijke
winters meegemaakt. Op weg naar haar derde verjaardag weet ze ook precies
wat er voor die tijd nog allemaal staat te gebeuren: Sinterklaas, de
verjaardag van mama en Kerst. En wanneer de kerstboom weer het huis uit
gaat, dan is Merle bijna jarig. ‘Maar er komt ook eerst nog sneeuw’, weet ze
al te vertellen. Dat ze ook nog wel wat meters op de plaatselijke ijsbaan
zal krabbelen laat ze meestal buiten beschouwing. Want dat is logisch.
Ondertussen werkt Moeder Natuur ook gewoon mee en is het alweer winter
geworden. Met pretoogjes stond Merle maandagmiddag naar de vallende
sneeuwvlokken te kijken. Er lag amper een paar millimeter op straat, maar ze
moest eigenlijk met de slee naar buiten werd mij een aantal keren duidelijk
gemaakt. Die paar millimeter sneeuw was echt nog te weinig om te sleeën.
Maar dankzij de vorst stond ik maandagavond al wel aan de start van de
eerste schaatsmarathon op natuurijs. Dit jaar in Noordlaren. Een
ondergespoten skeelerbaan van 333 meter. Die eerste natuurijswedstrijd
rijden we eigenlijk elke winter wel. Want na een paar nachtvorsten ligt er
al snel de nodige drie centimeter ijs. Waar vele marathoncollega’s nogal
heftige koorts krijgen van temperaturen onder nul en een wedstrijd in
Noordlaren, Veenoord of Haaksbergen, voel ik vaak een beetje weerstand tegen
die gekte. Om eerlijk te zijn vind ik het allemaal wat overdreven. Een paar
centimeter ijs op een ondergespoten skeelerbaan maakt nog lang geen
Elfstedentocht. Een avondje Noordlaren is leuk en aardig. Een soort
kermiskoers tussen Unox mutsen en worsten. Maar niet meer dan dat. Het
gevoel bekruipt me vaak dat dergelijke wedstrijden alleen georganiseerd
worden voor wat publiciteit voor het dorp. Oh het is zo goed voor onze sport
roepen de schaatsers dan. Alle media komen er op af. Maar ik zie alleen
beelden van een huilende ijsmeester en zijn gierwagen. Een dweilorkestje en
een toeschouwer aan de erwtensoep. En laten we eerlijk zijn; rondjes rammen
op een ondergespoten skeelerbaan met een paar centimeter ijs heeft ook niet
zo veel te maken met het echte natuurijsschaatsen.
Het positieve van die eerste natuurijsmarathon is dat het duidelijk is dat
de winter gearriveerd is. Maar echte natuurijsgekte begint toch pas wanneer
er ongeveer tien centimeter ijs in de meren en kanalen ligt. Als ik bij
Roekebosch mijn schaatsen kan onderbinden en van daaruit mijn
trainingsrondjes kan rijden op het Bovenwijde. Dan begin ik langzaam koorts
te krijgen!
Bob de Vries won de marathon in Noordlaren. Hij kwam na een ijzersterke race
solo over de finish. Zelf eindigde ik als 18e. Door vallende collega’s moest
ik even op de rem in de laatste bocht en zo verloor ik een aantal posities
in de uitslag. Maar op het skeelerbaantje van Noordlaren voelde ik mij vrij
goed en reed een scherpe wedstrijd. Nu ben ik wel weer klaar met die
folklore op kleine natuurijsbaantjes. Het is tijd voor het echte werk in
Giethoorn en omgeving.

Komende zaterdag staan ze nog niet samen op het ijs. Arjan mist de opening van het seizoen. Maar Arjan en Gerwin Smit zullen dit seizoen in hetzelfde pak hun rondjes draaien.

door Bert-Jan Lukje, De Stentor

De een is aangekomen bij de herfst van zijn loopbaan, de ander staat pas aan het begin. De broers Arjan (32) en Gerwin Smit (23) trekken komend seizoen samen ten strijde in het marathonpeloton.

Afgelopen zomer reden ze op de skeelers voor het eerst in een ploeg. „Gerwin reed al wat langer voor deze sponsor. Het bevalt prima, je weet wat je aan elkaar hebt”, legt de oudste van de twee uit. In de zomer was er niet echt een rolverdeling, er werd gewoon keihard gewerkt voor kopman Crispijn Ariëns. Op het ijs heeft BHP Power-play geen echte troef. „Het is mooi dat ik in de laatste jaren van mijn loopbaan nog samen met hem in de ploeg zit. Ik wil hem verder gaan helpen, het is niet zo dat hij voor mij moet gaan werken. Het is vooral opboksen tegen de grotere ploegen”, weet Arjan.

Zelf maakte hij deel uit van topploegen als Nefit en DSB, maar ook in het marathonschaatsen heeft de crisis toegeslagen. „Wij zijn een lowbudgetploeg met outsiders. Er zijn nu met pijn en moeite weer vijftien ploegen. Alles is geregeld, maar er is amper budget. Bij de topploegen is het budget voor een topper net zo groot als het budget voor onze hele ploeg. Het is heel anders dan vijf jaar geleden. Ik ben vijf jaar prof geweest, nu doe ik er werk als freelance journalist bij. Nu nog vijf jaar prof zijn kan niet meer uit, ik mag niet klagen. Ik heb een mooie tijd gehad en in een goede periode gezeten.” Het toekomstbeeld voor zijn negen jaar jongere broer is dus iets anders. „Zo is er dit jaar geen prijzengeld meer, daar hoef je het niet meer voor te doen. Je moet het doen omdat het mooi is en je het leuk vindt. Ik begin net, in voorgaande seizoenen kon ik mooi rondkomen van het prijzengeld”, aldus Gerwin. „En hij woont nog bij pappa en mamma, ook een goede sponsor”, lacht Arjan.

Gerwin richt zich komend seizoen vooral op de wedstrijden in Biddinghuizen en het natuurijs. „Het doel is om beter te worden. De wedstrijden op natuurijs liggen mij beter. Het moet wel een beetje zwaar worden.” Broer Arjan wil daarbij helpen. „Hij moet een traject door, waar ik al ben geweest. Ik sta er nu heel anders in dan tien jaar geleden. Ik kan meer relativeren. Vroeger dacht je dat de wereld verging als jij op zaterdag niet won. Ik kan er ook van leren. We zijn toch broertjes. Het is wel een beetje een spiegel voor mezelf. Het kan mezelf wakker maken.” Samen trainen doen ze dan ook regelmatig. „Dan kunnen we elkaar prikkelen”, weet Arjan. „Je kan dan soms net wat dieper gaan, net wat harder gaan”, aldus Gerwin.

De jongste telg moet zijn oudere broer zaterdag wel missen bij de seizoenstart in Amsterdam. Oktober was niet de beste maand voor beide broers. „Ik ben een paar dagen ziek geweest”, zegt Gerwin. „Misschien heeft ie het van mij gekregen. Hier was het hele huis ziek”, legt Arjan uit. De oudste Smit bleef daarna kwakkelen.„Keelpijn, ik was aldoor heel moe. Dan was ik na een half uur fietsen al weer thuis. Dat sloeg nergens op, dan kan je beter een paar dagen koest houden. Ik heb vorige week zes dagen helemaal plat gelegen. Het leek er wel op dat het lichaam er drie weken over gedaan heeft om echt ziek te worden.”

De wedstrijd van zondag in Eindhoven was een ander verhaal. Het regende en het parcours was spekglad. De regenwedstrijden van dit jaar waren een drama voor mij. Mijn regentechniek lijkt te zijn verdwenen. Zo ook in Eindhoven. Er zat niet meer in dan harken en in het peloton blijven.

Aanstaande zaterdag de laatste wedstrijd voor 2010: de Brandaris Classic op Terschelling!

Weinig wedstrijden op de skeelerkalender en een snel naderende winter. De trainingen zijn de laatste weken dan ook op het marathonschaatsen gericht. Een mooie gelegenheid ook om eens wat nieuws te proberen. Een wielerkoers is dat nieuwe! Afgelopen zondag reed ik mijn 3e koers. Het is allemaal nog wat onwennig. Een wielerpeloton is net even weer wat anders dan een peloton skeeleraars of schaatsers. Dus het is vooral een beetje de kat uit boom kijken en wat vertrouwen krijgen. Betekent wel dat ik net iets sneller aan de remmen zit dan de collega’s. En dus zit je zo weer achterin het peloton te fietsen. Vervolgens valt het niet mee om door het peloton weer snel voorin te komen.

Zondag in Noordbroek kon ik met 15km te gaan toch een mooie ontsnapping op touw zetten. In een groep van 4 was het volle bak rijden om het peloton voor te blijven. De voorsprong was nooit geruststellend, maar met een medevluchter wist ik toch uit de greep van de grote groep te blijven. Het sprintje vervolgens ging me wel goed af. En dus staat er zowaar een wielerkoers op mijn naam!

De skeelertrainingen hebben wel op een lager pitje gestaan. Wat dit gaat opleveren in de laatste wedstrijden zullen we komend weekeinde in Utrecht en Eindhoven wel ontdekken. Op 18 september wordt de laatste skeelerwedstrijd gereden. Een uniek evenement op Terschelling. Op een selectief parcours zal de wedstrijd over een afstand van 60km gaan.

 Wij troffen elkaar vanochtend op een fietspad in de omgeving van Meppel. U op uw stadsfiets. Ik rustig cruisend op mijn racefiets. Toen ik nog circa 50 meter achter u reed keek u achterom. Zeker weten dat u mij zag! Wat u toen deed kan ik niet zo waarderen. Wellicht heeft u iets te veel het nieuws gevolgd de laatste tijd. Nieuws over fietsers en wielrenners die samen een fietspad moeten delen. En dat botst blijkbaar af en toe. Wat volgde was in mijn ogen een beetje provocerend: want u besloot om maar eens even midden op het fietspad te gaan rijden. Nu is dat niet zo’n groot probleem. Regelmatig moet ik langzamere fietsers passeren. Nee, ik heb geen bel op mijn fiets. Ik beperk mijn snelheid en roep altijd heel vriendelijk: pas op! Ik zie het verschil ook niet zo tussen een trrrringgg, trrringg van een fietsbel of een vriendelijke stem.  Wanneer ik dan de ruimte krijg bedank ik (op vriendelijke) wijze de mensen die ik passeer. Nooit geen problemen. Het fietspad is namelijk van ons allemaal. En samen lossen wij dat wel op!

U vond het op dat moment echter nodig meteen stampij te maken! Er was geen tijd om dankjewel te zeggen. ‘Kun je niet bellen? Je hoeft niet maar mij te roepen, ik ben geen koe’! Pardon!? Ik ben geen koe!? Die hadden we nog niet eerder gehoord!

Ik maak heel wat kilometers op mijn racefiets. Passer veel mensen. Een dergelijke reactie komt zelden voor. Mijn normale houding is dan dat ik het maar negeer. Vandaag kon ik dit niet negeren. Misschien moet ik mijn excuses maken voor mijn verwensingen die ik naar uw hoofd slingerde. Misschien. Wat ik meende het toch wel een beetje. Ik snap niet waarom u zich zo druk maakte. Volgens mij bent u ergens in de 70. Kunt genieten van een mooi pensioen. Lekker even fietsen in het zonnetje. Maar helaas, u vind het nodig om ruzie te maken met voorbijgangers! Dat kan ik moeilijk begrijpen.

Regelmatig vertel ik mijn dochter van 2,5 jaar oud het alom bekende: samen delen, samen spelen. Inmiddels begrijpt ze dat behoorlijk goed. Wellicht is dat voor u al dik 70 jaar geleden. Een herhalingscursus lijkt me geen vreemde optie.

Succes!

 Vriendelijke groeten,

Arjan

Van 2001 tot en met 2007 waren we ploeggenoten in de Nefit equipe. Niet toevallig een periode waarin ik de meeste overwinningen behaalde. We hebben dingen met elkaar gemeen en we zijn tegenpolen. Waarschijnlijk zorgde dat voor een goede balans. In de wedstrijden was er een bijzondere chemie. De samenwerking ging altijd zo’n beetje automatisch. Klinkt heel simpel, maar het is vrij uniek! Het leverde mij vele mooie overwinningen op. Ook Mompie pakte enkele mooie zeges, maar vaak cijferde hij zich weg.

Vanavond zal Mompie in zijn woonplaats Vorden zijn laatste skeelerwedstrijd rijden. Mompie bedankt voor al die mooie skeelerjaren!

17 juli: Waarde (66km)

23 juli: Vorden (60km)

24 juli: Otterlo

21 augustus: Hallum (100km)

11 september: Utrecht

12 september: Eindhoven

18 september: Terschelling (60km)

Eind oktober zal het schaatsseizoen weer beginnen. Na een lange periode van onzekerheid heb ik besloten toch nog minstens een jaar te gaan schaatsen. Na het afgelopen seizoen was de motivatie wel even verdwenen. Mijn licentie en baankaarten voor de training had ik al geannuleerd. Toch voelde het niet goed en dus gaan we nog even door. Heb er voor gekozen om in een nieuwe ploeg van mijn skeelersponsor Power-play.nl te gaan rijden. Een leuke ploeg met een mix van talent en ervaring.

Ondertussen is het wel tijd geworden om niet meer langer als full-prof door het leven te gaan. Op dit moment werk ik enkele uren in de week als freelancer voor de Meppeler Courant. Mijn wens is om als freelance sportjournalist steeds meer werk te krijgen. Een mooie uitdaging!

Arjan Smit, de man die zeven keer Nederlands Kampioen op de weg is geworden. En nog steeds gaat hij ervoor, nog steeds wil hij winnen. Zo gaat Arjan, hoewel hij niet de jongste meer is, weer net zo hard strijden voor zijn 8^e titel als dat hij dat voor zijn 1^e deed.

Maar het belangrijkste is volgens hem toch wel, dat je er een lekker gevoel aan over houdt: “Het gevoel dat je er alles aan hebt gedaan en dat je goed was, dat maakt een wedstrijd geslaagd.”

 En veel geslaagde wedstrijden zijn er zeker geweest, hoewel hij het de laatste jaren een beetje heeft laten liggen. Toen hij in 2006 voor het eerst 2^e werd, nadat hij zeven keer achter elkaar Nederlands Kampioen was geworden, was hij nog in topvorm, maar de jaren daarna had hij net te weinig getraind of was hij net wat te laat begonnen. Dit jaar gaat hij er weer vol voor: “Ik heb dit jaar weer erg veel motivatie om te winnen, ik richt me helemaal op het skeeleren.” En op de vraag waar die motivatie dan vandaan kwam, antwoordde Arjan: “Die motivatie komt voort uit de passie voor de sport.” Die passie heeft hij al van jongs af aan. Hij heeft eerst wel gevoetbald, zoals bijna alle jongens in Nederland, maar het skeeleren won het toch echt van de voetbal. Op z’n 11^e kwam de eerste skeelerlicentie in huis en die is er sindsdien niet meer uit geweest. De vraag rijst dan natuurlijk ook wanneer die licentie er niet meer zal zijn. Maar daar wil Arjan nog niets van weten: “Ik ga gewoon door, ik heb geen reden om te stoppen. Misschien is dit mijn laatste jaar, misschien ga ik nog 5 jaar door. We zien wel hoe het loopt.” Hoewel het wel verleidelijk is om te stoppen wanneer je nog echt goed bent, en je zo de eer aan jezelf houd, gaat hij dus toch gewoon door. Maar hij heeft geen extra druk om bijvoorbeeld nog één keer Nederlands Kampioen te worden. “Alle 7 overwinningen waren even mooi, dat zou de eventuele 8^ste ook zijn, maar de 8^ste is niet nodig. Ik ben wel apetrots en echt tevreden over de vorige jaren. Ik heb vorig jaar mijn 100^e overwinning behaalt, dat is genoeg en daar ben ik trots op. Dat wil niet zeggen dat ik er geen overwinningen meer bij wil halen, maar het heeft geen extra waarde als ik er nog één of meerdere zeges bij haal. Ik speel gewoon nog mee in de wedstrijden en heb er plezier in”.Toch denkt hij stiekem al wel een beetje aan wat hij na het skeeleren wil gaan doen. “Ik ben er wel een beetje over aan het nadenken. Ik ben de laatste vijf jaar prof geweest, dat kan niet zo heel erg lang meer. Ik ben me dus wel een beetje aan het oriënteren en heb een paar ideetjes, maar het is me nog niet helemaal duidelijk. Het lijkt me wel geweldig leuk om nog iets met skeeleren te doen, maar daar heb je niet veel opties. Je zou dan trainer moeten worden of gewoon iets met een ploegje, dat lijkt me wel heel leuk.”Arjan Smit kan niet alleen goed skeeleren, ook het schaatsen gaat hem goed af. Toch blijft skeeleren het mooiste voor hem.”De combinatie van het skeeleren en het schaatsen is wel bijzonder, niet veel mensen kunnen zeggen dat ze bij beide titels hebben”De finale van de World on Wheels van vorig jaar is gewonnen door Arjan Smit, maar of hij zich nu tot de favorieten moet rekenen, weet hij nog niet. “Het seizoen is nog niet begonnen, dus ik weet nog niet precies hoe ik en vooral mijn concurrentie er voor staat. Maar het parkoers ligt mij wel, het is niet al te technisch. Bij bepaalde parkoersen kan ik niet meer meekomen, de jongens die dan 10 jaar jonger zijn, hebben daar weer voordeel. Maar in Rijssen gaat het meer om kracht wanneer je tegen de helling omhoog sprint. Het ligt er dus vooral aan of ik mijzelf in de goede conditie krijg en hoe de concurrentie is en dan kan ik de laatste weken voor het NK zeggen of ik bij de favorieten hoor.”De nieuwe ploeg van Arjan Smit is jong, met uitzondering dan van Arjan zelf. In deze ploeg zit bijvoorbeeld ook Crispijn Ariëns, die het afgelopen jaar erg goed heeft gepresteerd. “Ik denk dat er voor hem en ook voor andere jongens, nog meer in had gezeten. Ik wil ze graag helpen nog meer overwinningen te halen. Ze zijn nog jong, maar ze zijn al wel ver, ik hoef ze niet veel te leren. Ik probeer dus vooral een soort wegkapitein te zijn.” Er zijn niet veel verandering in de ploeg ten opzichte van voorgaande ploegen, hoewel deze dus wel jong is. Ook is deze ploeg echt op het skeeleren gefocust: “We gaan dus echt 100% voor het skeeleren.”Zijn grote doelen dit seizoen zijn het NK in Rijssen en het Open NK in Hallum. “Bij die wedstrijden ga ik de week van te voren echt gas terug nemen in de trainingen en me goed focussen in de kop. Zo hoop ik goed te kunnen presteren, dat ik dus goed meekan in de wedstrijd en voor het podium kan gaan, of in ieder geval dat een ploeggenoot op het podium komt.” De verwachting voor de wedstrijd in Rijssen is volgens Arjan moeilijk in te schatten: ”Je moet de kracht van jezelf en de ploeg goed inschatten en niet te vergeten de kracht van de concurrentie. Het parkoers zit wel in mijn hoofd, samen met wat ideeën, maar het blijft lastig om dat van te voren te zeggen. Je moet gewoon op de wedstrijd inspelen.” En als je dat goed doet, en je een lekker gevoel aan de wedstrijd over houdt, omdat je goed was, is de wedstrijd voor Arjan geslaagd. “Het is natuurlijk wel zo, dat hoe beter het resultaat is, hoe positiever het gevoel ook is, maar het kan ook een goede wedstrijd zijn als je niet wint. Dat was ook zo in 2006, toen ik voor het eerst mijn titel weg moest geven. Ik was een van de betere in de wedstrijd, maar op het laatst was er gewoon een sneller dan ik. Je bent dan natuurlijk wel teleurgesteld, maar als de emoties wat zakken, en je gaat de wedstrijd analyseren, dan weet je dat je goed was, maar dat er net iemand beter was. Daar heb ik dan wel vrede mee.” “Het belangrijkste is gewoon om lekker te skeeleren en heel veel plezier te hebben.”